W szeregach 2 pułku strzelców walczył podczas I wojny światowej. Był dwukrotnie ranny (3 listopada 1914 pod Łęczycą i 11 października 1915 pod Dyneburgiem). Dowodził kompanią, a od 15 lipca 1916 kompanią. Od 30 listopada do 21 grudnia 1917 pełnił czasowo obowiązki dowódcy pułku na froncie rumuńskim. 22 grudnia 1917 wstąpił do II Korpusu Polskiego w Rosji i objął dowództwo skadrowanego batalionu 13 pułku strzelców polskich. 11 maja 1918 walczył w bitwie pod Kaniowem. Za męstwo i odwagę wykazaną w czasie walki oraz za „wybitne zasługi, położone około wyszkolenia swego baonu”, 10 maja 1922 odznaczono go orderem „Virtuti Militari” V klasy, a we wniosku o jego nadanie, napisano m.in.:
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, w listopadzie 1918 wstąpił ochotniczo do Wojska Polskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. W 1923 pełnił służbę w 31 pułku strzelców kaniowskich w Łodzi na stanowisku komendanta kadry batalionu zapasowego, a później został przesunięty na stanowisko dowódcy II batalionu. 1 grudnia 1924 został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 18. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W maju 1925 został przeniesiony do 55 pułku piechoty w Lesznie na stanowisko dowódcy I batalionu. W następnym miesiącu został przesunięty na stanowisko dowódcy III batalionu, detaszowanego w Rawiczu.