Około 1970 r. poznał Louisa R. Cartwrighta, początkującego fotografa. Huncke, który uważał się za biseksualistę, był dla Cartwrighta zarazem kochankiem i ojcem. Wynajęli mieszkanie na Brooklynie i spędzili razem prawie dwadzieścia pięć lat. W latach 70. i 80. XX w. ustatkował się, przystępując do programu leczenia metadonem, czytając i udzielając wywiadów. W rezultacie jego twórczość zyskała większe uznanie. W 1979 r. ukazały się jego opowiadania „Elsie John” i „Joey Martinez” a rok później zbiór opowiadań „The Evening Sun Turned Crimson”. Dopiero w 1990 r. wyszła autobiografia pt. „Guilty of Everything”, nad którą pracował przez ponad dwadzieścia lat.
W latach 90. XX w. powrócił na Manhattan, najpierw mieszkał przy 269 East Seventh Street, a następnie w hotelu Chelsea, gdzie był wspierany przez przyjaciół i wielbicieli, w tym Jerry’ego Garcii z zespołu Grateful Dead. W styczniu 1994 r. upadł i złamał ramię, po czym został krótko hospitalizowany. Kolejny cios nastąpił 6 czerwca 1994 r., kiedy Cartwright został zamordowany. Huncke był zbyt zrozpaczony, by uczestniczyć w pogrzebie. Chociaż jego stan zdrowia się pogarszał, czytał na Lowell Celebrates Kerouac Festival 6 października 1995 r., w Lowell i na Uniwersytecie Connecticut 7 grudnia 1995 r.