Powiat Unsan stał się w tym momencie odsłoniętym, północnym wybrzuszeniem w linii frontu wojsk ONZ, obsadzanym jedynie przez 8 pułk kawalerii USA i 15 pułk piechoty Armii Korei Południowej.
Chiński kontratak Wciąż wierząc, że koreańska 1 Dywizja Piechoty była związana walką pod Unsan, dowódca Ludowej Armii Ochotniczej Peng Dehuai dał 39 Korpusowi zielone światło, aby zniszczyć garnizon w Unsan 1 listopada. Chiński plan przewidywał, że 117 Dywizja zaatakuje z północnego wschodu, 116 Dywizja z północnego zachodu, a 115 Dywizja z południowego zachodu. W tym samym czasie amerykański 8 pułk kawalerii zajął pozycje wokół miasta, z 1. batalionem broniącym północy Unsan nad rzeką Samtan, a z 2. i 3. batalionami broniącymi obszarów na zachód od Unsan nad rzeką Nammyon. Jednak niedobór siły ludzkiej w szeregach wojsk ONZ pod koniec 1950 roku spowodował powstanie ponad 1600-metrowej przerwy pomiędzy 1 i 2 batalionem Po drugiej stronie rzeki koreański 15 pułk piechoty okopał się w północno-wschodniej części Unsan z amerykańskim 1. batalionem.