Epidemiologia kliniczna – część epidemiologii, w której są wykorzystywne wiarygodne wyniki badań klinicznych, takich jak wyniki RCT (źródła danych dla EBM – „medycyny opartej na faktach”), wyniki obserwacji i efekty różnorodnych działań, podejmowanych w obszarze zdrowia publicznego. Bywa definiowana jako nauka obejmująca badania oraz kontrolę rozmieszczenia i wyznaczników chorób. Łączy wiedzę umożliwiającą rozwiązywanie problemów występujących:
w różnych specjalistycznych laboratoriach (badania podstawowe, np. fizjologia, mikrobiologia, genetyka) „przy łóżku chorego” (np. diagnoza, wybór terapii, sposobów rehabilitacji, analiza możliwości wystąpienia powikłań itp.) w większej skali – w różnych społecznościach lokalnych, większych zbiorowościach lub w skali globalnej (np. globalne obciążenie chorobami, rozrodczość i śmiertelność, chorobowość i umieralność, pandemie). Efektywność działań na każdym z wymienionych obszarów jest zależna od sprawności transferu wiedzy między obszarami. Od chwili pojawienia się w latach 30. XX w. pojęcia „epidemiologia kliniczna” znacznie wzrosły zasoby tej wiedzy i możliwości analizowania danych, ich gromadzenia i przekazywania (zob. EBM, Cochrane Collaboration).