Ekologia i zachowanie Lorysy większe zamieszkują tereny do 700 m n.p.m. Ich środowisko stanowią lasy. Spotykane są także na plantacjach. Żywią się głównie nektarem. W skład ich diety wchodzą również figi oraz owady. Lorysy najczęściej widywane są w parach i małych grupach rodzinnych.

Lęgi Na wyspie Sumbawa lęgi lorys większych były odnotowane w maju. Ptaki te gniazdują w głębokich dziuplach dużych drzew. Samica składa 2–3 jaja, które wysiaduje przez 23–25 dni (inne źródło: 24–27 dni). Na podstawie danych ptaków trzymanych w niewoli młode po wykluciu ważą 5 g. Opuszczają gniazdo w wieku 8–9 tygodni.

Status Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) od 2020 r. uznaje lorysę większą za gatunek zagrożony (EN – endangered). Wcześniej, od 2016 r. klasyfikowała ją jako gatunek narażony (VU – vulnerable), a od 2014 r. jako gatunek bliski zagrożenia (NT – near threatened). Przed 2014 rokiem nie była klasyfikowana przez IUCN, gdyż traktowano ją jako podgatunek lorysy górskiej (T. haematodus). Liczebność szacuje się na 500–1500 dojrzałych osobników oraz ma trend malejący. Największa populacja jest prawdopodobnie na Sumbawie, liczy ona nie więcej niż 1000 dojrzałych osobników.