W czerwcu 1933 roku dwie Czajki zostały przebudowane przez Miejski Ośrodek Szybowcowy w Warszawie. Zmiany miały upodobnić je własnościami pilotażowymi do samolotu – dodano osłonę kabiny i dwukołowe podwozie. Wykorzystano je podczas kursu doświadczalnego na lotnisku mokotowskim, podczas którego przeszkalano pilotów szybowcowych na samolotowych. Polscy harcerze-szybownicy zaprezentowali Czajkę w lipcu i sierpniu 1933 roku na IV Światowym Jamboree w Gödöllő. W kwietniu 1935 roku szybowiec Czajka został użyty do pierwszych w Polsce prób startu z użyciem wyciągarki.
Doświadczenia z eksploatacji dotychczas zbudowanych Czajek wykazały za niską sztywność konstrukcji uniemożliwiającą lot nurkowy i ciasne krążenie. Antoni Kocjan opracował nową wersję szybowca, która różniła się od poprzednich wzmocnioną konstrukcją płata, przekonstruowaną kabinką pilota oraz zmienionymi belkami tylnej części kadłuba. Wzmocnione zostały okucia skrzydła, amortyzacja płozy podkadłubowej oraz belki kadłuba zostały usztywnione dodatkowym metalowym słupkiem. W zależności od przewidzianego zastosowania istniała możliwość wymiany zastrzałów na grubsze. Nowa wersja, nazwana Czajka-bis, została oblatana wiosną 1936 roku w Starej Miłosnej, w czerwcu przeszła badania w Instytucie Technicznym Lotnictwa.