Za wykazaną postawę podczas walk, odznaczono go Krzyżem „Virtuti Militari” V klasy, a we wniosku o jego nadanie wskazano m.in., że był to „jeden z najdzielniejszych oficerów, który się niezliczone razy odznaczył”.
Po zakończeniu działań wojennych kontynuował w 10 pułku piechoty zawodową służbę wojskową. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 1688. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a 18 lutego 1928 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 i 169. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W kwietniu tego roku został przeniesiony do 86 Pułku Piechoty w Mołodecznie na stanowisko oficera sztabowego pułku. W lipcu 1929 został przesunięty na stanowisko dowódcy batalionu. W listopadzie 1931 został przeniesiony do 72 pułku piechoty w Radomiu na stanowisko dowódcy batalionu. W grudniu 1933 został przeniesiony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Łuck na stanowisko komendanta. W lipcu 1935 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr II, a później przeniesiony w stan spoczynku.
Zmarł w 1959 w Skierniewicach. Został pochowany na cmentarzu Parafii św. Jakuba Apostoła w Skierniewicach (sektor 9-B-8).
Był żonaty i miał dwie córki: Halinę Marię (ur. 14 grudnia 1921) oraz Wiesławę Wandę (ur.