W listopadzie 1918 wrócił do kraju, został przyjęty do Wojska Polskiego w stopniu podporucznika i przydzielony do 6 pułku artylerii polowej, który w maju 1919 został przeniesiony z Warszawy do Częstochowy i przemianowany na 7 pułk artylerii polowej. W szeregach tego pułku walczył na wojnie z bolszewikami. Jako młodszy oficer 4. baterii wyróżnił się 5 marca 1919 w walce o zdobycie Pińska. Następnie, jako dowódca 4. baterii, przydzielonej do Grupy majora Łuczyńskiego, wyróżnił się w ofensywie na Łuniniec. W lipcu 1919 na czele II plutonu swojej baterii wziął udział w zagonie grupy kawaleryjskiej pułkownika Strzemieńskiego na Słuck i walce o zdobycie tego miasta, za którą otrzymał pochwałę od dowódcy Frontu Litewsko-Białoruskiego. Kolejną pochwałę od generała Szeptyckiego oraz od dowódcy Dywizji Poleskiej otrzymał za walki baterii o Mozyrz i Kalenkowicze w marcu 1920. 17 czerwca dowódca grupy poleskiej pułkownik Władysław Sikorski udzielił pochwały dowodzonej przez niego 4. baterii, która przyczyniła się do odparcia 14 czerwca napadu bolszewickiej brygady na odcinek III batalionu 63 pułku piechoty, a następnie jej zniszczenia.