Na Martynice kontynuował później pracę resocjalizacyjną, pracując dla ministerstwa sprawiedliwości z młodzieżą.
W 1976 roku jego pierwsza powieść Notre dernière chance, którą napisał w reakcji na krwawe stłumienie protestu martynikańskich rolników, została odrzucona przez wydawcę. W 1981 współpracował z ilustratorem Georges’em Puisym przy tworzeniu francusko-kreolskiego komiksu Les Antilles sous Bonaparte: Delgrès opisującym historię buntu niewolników na Gwadelupie. Jego debiutancką publikacją indywidualną była sztuka Manman Dlo contre la fée Carabosse (1982), która porównuje karaibskie baśnie do bajek Charles’a Perraulta i opisuje współczesne płaszczyzny konfliktu w kulturze Antyli. Z kolei pierwsze dwie powieści Chamoiseau Chronique des sept misères (1986) oraz Solibo Magnifique (1988) zawierają opis dezintegracji kreolskich tradycji pod wpływem francuskiej departamentalizacji Martyniki, który przerywany jest metafikcyjnymi wtrąceniami narratora. Pierwsza powieść została wyróżniona nagrodami Prix Kléber Haedens oraz Prix de l’île Maurice.