24 września 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Od 6 listopada 1914 był instruktorem w Szkole Podchorążych LP w Krakowie, po jej ewakuacji w Jabłonkowie, Marmaros-Sziget i Kamieńsku. 5 grudnia 1914 został mianowany podporucznikiem piechoty. Od 11 maja 1915 był komendantem plutonu w 4 Pułku Piechoty. 31 lipca 1915 został ranny w bitwie pod Jastkowem. Przebywał w Szpitalu Fortecznym nr 9 w Krakowie. Po wyleczeniu został przeniesiony do 3 Pułku Piechoty. 1 lipca 1916 został mianowany porucznikiem piechoty. W 1916 na krótko oddelegowany do Komendy Grupy LP. 11 maja 1917 wyznaczony na kierownika Urzędu Zaciągowego w Biłgoraju. 28 marca 1917 został wymieniony we wniosku o odznaczenie austriackim Krzyżem Wojskowym Karola.
Po bitwie pod Rarańczą (15–16 lutego 1918) pełnił służbę w II Korpusie Polskim w Rosji, w którym zorganizował i dowodził Polową Strażą Wojskową. Był z tego powodu poszukiwany przez Austriaków w związku z procesem legionistów o zdradę stanu w Marmaros-Sziget. Po bitwie pod Kaniowem (11 maja 1918) dostał się do niemieckiej niewoli. Następnie służył w Polskim Korpusie Posiłkowym.