Flaminio Piccoli (ur. 29 grudnia 1915 w Kirchbichl, zm. 11 kwietnia 2000 w Rzymie) – włoski polityk i dziennikarz, długoletni parlamentarzysta, minister, w 1969 oraz od 1980 do 1982 lider Chrześcijańskiej Demokracji (DC).
Życiorys Urodził się w austriackim Tyrolu. Uzyskał dyplom z zakresu księgowości w Trydencie. W 1938 został absolwentem studiów z języków obcych na Uniwersytecie Ca’ Foscari w Wenecji. Działał w katolickiej organizacji studenckiej AUCT. W trakcie II wojny światowej w 1940 zmobilizowany, przebywał na froncie francuskim, później w Albanii i Czarnogórze. Po kapitulacji Włoch uwięziony przez faszystów, zdołał uciec z pociągu mającego wywieźć go do obozu koncentracyjnego. Przez pewien czas pozostawał w ukryciu.
Od połowy lat 40. związany z Chrześcijańską Demokracją. Zajął się dziennikarstwem, został redaktorem naczelnym związanej z chadekami regionalnej gazety „Il Popolo Trentino” (przekształconej później w „l’Adige”). Od 1952 przewodniczył radzie diecezjalnej Azione Cattolica. W 1958 uzyskał mandat posła do Izby Deputowanych I kadencji. Siedmiokrotnie (w 1963, 1968, 1972, 1976, 1979, 1983 i 1987) z powodzeniem ubiegał się o reelekcję.