Dziób A. longicrus był nieznacznie zakrzywiony (podobnie jak u przedstawicieli rodzaju Polyboroides, ale mniej niż u innych współczesnych jastrzębiowatych) i proporcjonalnie krótki (ok. 11,3 milimetra) w stosunku do długości całej czaszki (36,5 milimetra). Proporcjonalnie krótki dziób również jest cechą budowy łączącą Aviraptor z dziennymi ptakami drapieżnymi polującymi głównie na ptaki.
Zdaniem Mayra i Huruma (2020) cechy budowy A. longicrus upodabniające go do przedstawicieli rodzaju Accipiter prawdopodobnie nie dowodzą bliskiego pokrewieństwa tych jastrzębiowatych i wyewoluowały u nich niezależnie, o czym świadczy ich współwystępowanie z cechami budowy szkieletu odróżniającymi A. longicrus od przedstawicieli rodzaju Accipiter, a także wiek A. longicrus, żyjącego miliony lat przed wyodrębnieniem się spośród jastrzębiowatych podrodziny jastrzębi, do którego według badań molekularnych doszło w miocenie, 16–18 milionów lat temu. Mayr i Hurum (2020) uznają za prawdopodobne, że Aviraptor longicrus polował głównie na ptaki. Zdaniem autorów przystosowanie się A. longicrus do polowania na ptaki mogło mieć związek z pojawieniem się w Europie wróblowych na przełomie eocenu i oligocenu.
Przypisy
Kategoria:Jastrzębiowate Kategoria:Ptaki oligocenu Kategoria:Wymarłe ptaki Europy Kategoria:Wymarłe szponiaste