lokatą w korpusie oficerów piechoty. W tym samym roku został przeniesiony do 60 Pułku Piechoty w Ostrowie Wielkopolskim i 10 lipca zatwierdzony na stanowisku dowódcy batalionu sztabowego. W 1924, w związku z likwidacją baonu sztabowego, został wyznaczony na stanowisko kwatermistrza. 1 grudnia 1924 został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 23. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Następnie został przesunięty na stanowisko dowódcy I baonu. W maju 1927 został przeniesiony do 29 Pułku Piechoty w Kaliszu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. W lutym 1929 został przeniesiony do 17 Pułku Piechoty w Rzeszowie na stanowisko dowódcy pułku. 10 listopada 1930 został mianowany pułkownikiem ze starszeństwem z 1 stycznia 1931 i 4. lokatą w korpusie piechoty. W maju 1931 przebywał w Rumunii, jako członek oficjalnej delegacji Wojska Polskiego. Przewodniczący delegacji płk Edward Dojan-Surówka („legionista”) w sprawozdaniu złożonym 20 maja 1931 ówczesnemu szefowi Sztabu Głównego gen. dyw. Tadeuszowi Piskorowi (również „legioniście”) nie omieszkał zaznaczyć, że „niezbyt sympatyczne wrażenie na oficerów rumuńskich wywarł fakt, że płk Kaleński, dowódca 17 p.p., spotkał w osobie dowódcy 17 p.p.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Rudolf Kaleński · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.