Ignacy Wilczek (ur. 29 lipca 1728 w Podolińcu na Spiszu, zm. 18 czerwca 1797 w Krakowie) – polski poeta nowołaciński, filozof, teolog, jezuita.
Życiorys Odebrał nauki w kolegium jezuitów w Ostrogu (1743-1746). Następnie wstąpił do zakonu jezuitów (1747) i odbył dwuletni nowicjat w Krakowie, a w 1758 przyjął święcenia kapłańskie. W latach 1755–1759 studiował teologię w Krakowie.
Pracował jako nauczyciel w szkołach jezuickich: retoryki (1760-1761) i filozofii (1761-1763) w kolegium jezuitów w Krośnie, filozofii w kolegium jezuitów w Kaliszu (1763-1773), filozofii w kolegium jezuickie w Poznaniu (1766-1769), oraz jako profesor teologii i prawa kanonicznego w kolegium jezuitów w Krakowie (1769-1773). Kiedy w 1773 nastąpiła kasata zakonu jezuitów, Wilczek pozostał w Krakowie. W został członkiem komitetu redakcyjnego opracowującego nowe podręczniki dla Wydziału Teologicznego Szkoły Głównej Koronnej.