Lech Władysław Jacenty Wróblewski(ur. 23 listopada 1918 w Wieliczce, zm. 17.02.1990 w Neuilly-sur-Seine) – polski żołnierz francuskiego ruchu oporu w czasie II wojny światowej.

Był synem Wincentego (1871–1942), doktora medycyny, autora licznych prac z dziedziny bakteriologii i Pauliny z Januszkiewiczów. Miał trzech braci: Stanisława, Janusza (bracia przyrodni, synowie Henryki z bar. Konopków) i Wincentego.

W chwili wybuchu II Wojny Światowej przebywał za granicą, dlatego zgłosił się na ochotnika do armii francuskiej 27 września 1939. Lech Wróblewski został przeszkolony w szkole oficerskiej w Coetquidan (październik 1939 – marzec 1940). Przydzielony do 5 polskiego pułku piechoty, został wzięty do niewoli w walce 15 czerwca 1940. Po 14 miesiącach niewoli w Austrii został repatriowany w konwoju medycznym 26 sierpnia 1941, po czterech nieudanych próbach ucieczki. Po rekonwalescencji został zdemobilizowany w Auch 5 marca 1942.