Daniel Rapant (ur. 17 kwietnia 1897 w Holíču, zm. 17 kwietnia 1988 w Bratysławie) – słowacki historyk i archiwista.
Absolwent Wydziału Filozoficznego Uniwersytetu Karola w Pradze, gdzie w latach 1918–1922 studiował historię i slawistykę. Równocześnie kształcił się w Państwowej Szkole Archiwistów w Pradze (1919–1922). Po ukończeniu studiów w Czechosłowacji kontynuował edukację na Uniwersytecie Paryskim.
Został zatrudniony na Uniwersytecie Komeńskiego w Bratysławie, gdzie od 1933 roku był profesorem nadzwyczajnym. Od 1938 r. piastował stanowisko profesora zwyczajnego. W 1945 r. został rektorem uczelni.
Odznaczenia W 1991 roku został pośmiertnie odznaczony Orderem Tomáša Garrigue Masaryka I klasy.
Publikacje (wybór) Asimilácia odrodilých Slovákov (Mladé Slovensko č. 3-4/1921) Národ a dejiny (1924) Národ a československá otázka (1925) K počiatkom maďarizácie. I. diel. Vývoj rečovej otázky v Uhorsku 1740–1790 (Sp. fil. fak. Bratislava 1927) Maďarizácia, Trianion, revízia a demokracia (Prúdy 1930) Maďarónstvo Bernolákovo (Bratislava 1930) Československé dejiny. Problémy a metódy (1930) K počiatkom maďarizácie. II. diel.