Tomasz Marzec (ur. 21 grudnia 1886 w Niegosławicach, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys Urodził się w Niegosławicach, w powiecie pińczowskim, w rodzinie Piotra i Magdaleny z Dyniów.

W czasie I wojny światowej walczył w szeregach armii rosyjskiej. W 1920 został przyjęty do Wojska Polskiego. Wziął udział w wojnie z bolszewikami. W 1921 ukończył kurs dowódców batalionów w Krakowie.

Służył w 25 Pułku Piechoty w Piotrkowie. Od marca 1921 był dowódcą I batalionu. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 433. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W lipcu 1922 został zatwierdzony na stanowisku dowódcy batalionu. W 1923 był komendantem kadry batalionu zapasowego. W 1924 ukończył kurs oficerów sztabowych w Grupie. W tym samym roku ponownie na stanowisku dowódcy I batalionu. W maju 1927 został zwolniony ze stanowiska dowódcy I baonu z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Powiatowej Komendy Uzupełnień Piotrków na przeciąg czterech miesięcy. W październiku tego roku został przeniesiony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Sieradz na stanowisko kierownika I referatu. W listopadzie 1928 został przesunięty na stanowisko pełniącego obowiązki komendanta PKU Sieradz.