Powojenne prace z lat 1946–1951 oraz renowacja z 1996 roku przez rektora Don Carlo Parodiego całkowicie przywróciła budowli pierwotne cechy romańskie. Ściany wewnętrzne zostały naprawione przy użyciu bloków kamiennych. Wykorzystano przy tym okazję, aby zamknąć duże przejście łukowe, które zostało wykute na lewej ścianie, aby umożliwić dostęp do dużej bocznej kaplicy, dobudowanej w okresie późniejszym. Została też starannie odrestaurowana dzwonnica, która dzięki rozbiórce dobudówek za apsydą została sugestywnie wyeksponowana.

Architektura mały|left|240px|Madonna z Dzieciątkiem Wygląd zewnętrzny kościoła jest efektem renowacji z końca XIX wieku. Fasada jest zwieńczona dwuspadowym szczytem. Pośrodku znajduje się portal z płytkim gankiem, flankowanym kolumnami, podtrzymującymi ostrołukową arkadę. Po obu stronach portalu znajdują się dwa pojedyncze okna lancetowe, a powyżej rozeta. Na prawej ścianie bocznej znajduje się miniaturowa edykuła z figurą Madonny z Dzieciątkiem, zwieńczona gołębicą symbolizującą Ducha Świętego.

Korpus nawowy kościoła jest zamknięty z przodu trzema apsydami, większą, centralną, flankowaną dwiema mniejszymi, bocznymi.