98-99..

Lubiąskie stalle anielskie (osiemnaście siedzisk i dwie loże opackie) zdobione rozbudowanym chórem aniołów oraz bogatą dekoracją akantową tworzącą formę baldachimów należały do najwybitniejszych i najbardziej znaczących dzieł w twórczości artysty. Na koronującym stalle gzymsie siedziały i stały na przemian z instrumentami szarpanymi i dętymi muzykujące anioły. Na ich wysokości umieszczono banderole z wybranymi wersetami pochodzącymi z Biblii i reguły zakonnej odnoszącymi się do anielskiej muzyki. Długość stalli wynosiła 1224 cm, głębokość 197 cm, wysokość 437 cm. Zarówno w tematyce jak i w formie stały się one wzorem wielu naśladownictw (Henryków, Żagań, Krzeszów). Z całego kompleksu, który ewakuowano z kościoła w końcu 1943 r., zachowało się 215 fragmentów spośród 328 stanowiących komplet (65,5%). Część z nich znajduje się obecnie w Muzeum Narodowym we Wrocławiu (92 fragmenty), niektóre wykorzystano do dekoracji ołtarzy i innych elementów wystroju kościoła parafialnego pw. św. Marcina Biskupa w Stężycy koło Dęblina. Próby scalenia zabytku podejmowane od lat 70. XX w. zakończyły się niepowodzeniemRomuald Nowak, Stalle z kościoła klasztornego w Lubiążu, „Ochrona Zabytków” 1984, nr 3, s. 194-198..