Z dniem 5 stycznia 1931 został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza dwuletniego Kursu 1930/32. Z dniem 1 listopada 1932, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie. W listopadzie 1933 został przeniesiony do 25 pułku piechoty w Piotrkowie na stanowisko dowódcy I batalionu. Batalionem dowodził do 28 kwietnia 1936. Następnie został przeniesiony do 21 Dywizji Piechoty Górskiej w Bielsku na stanowisko szefa sztabu. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 23. lokatą w korpusie oficerów piechoty.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 walczył na stanowisku szefa sztabu 21 DPG. Dostał się do niemieckiej niewoli i został osadzony w Oflagu VII A Murnau.
Po wyzwoleniu z oflagu przyjęty do PSZ. Zdemobilizowany w 1947, w tym samym roku wyemigrował do USA, gdzie otrzymał prawo pobytu w Nowym Jorku. Zmarł w 1955 i spoczął na cmentarzu St. Stanislaus w Chicopee (stan Massachusetts).