Nicola Antonio Zingarelli, także Niccolò (ur. 4 kwietnia 1752 w Neapolu, zm. 5 maja 1837 w Torre del Greco) – włoski kompozytor.

Życiorys Ukończył Conservatorio di Santa Maria di Loreto w Neapolu, gdzie jego nauczycielami byli Fedele Fenaroli, Alessandro Speranza, Pasquale Anfossi i Antonio Sacchini. Pierwszą swoją operę, I quattro pazzi, wystawił jeszcze podczas nauki w konserwatorium w 1768 roku. Po ukończeniu studiów w 1772 roku rozpoczął pracę jako nauczyciel gry na skrzypcach, został też organistą w Torre Annunziata. W 1793 roku otrzymał posadę kapelmistrza w katedrze w Mediolanie, a w 1794 roku w sanktuarium Santa Casa w Loreto. Od 1804 roku był kapelmistrzem Kaplicy Sykstyńskiej w Rzymie. Wierny dynastii Burbonów i Kościołowi, odmówił w 1811 roku poprowadzenia swojego Te Deum na uroczystości koronacji Napoleona II na króla Rzymu, za co został aresztowany przez Francuzów i uwięziony w Civitavecchia, a następnie deportowany do Paryża, gdzie będący admiratorem jego twórczości Napoleon Bonaparte udzielił mu amnestii. W 1813 roku wrócił do Neapolu, gdzie został dyrektorem królewskiego Collegio di Musica. W 1816 roku objął po Giovannim Paisiello posadę kapelmistrza katedry w Neapolu.