Po 1945 został attache morskim PRL na państwa skandynawskie i rezydował w Sztokholmie. Zajmował się m.in. rewindykacją polskich okrętów podwodnych oraz żaglowca Dar Pomorza. ORP Żbik został przez niego przyprowadzony do Polski osobiście. Organizował transporty przez zaminowane Morze Bałtyckie, a następnie pełnił służbę pilotażową do Szczecina. Przeprowadził się do Gdyni i był w tamtejszym porcie starszym pilotem. W początku lat 50. XX wieku przeniósł się do Warszawy. Pracował tam w „Centromorze” jako rzeczoznawca. Pracował również w „Hydroprojekcie”. Ukończył kurs sędziów sportów motorowodnych i pierwsze zawody sędziował w 1955. W 1956 wyjechał na zawody do Mediolanu, jako kierownik polskiej ekipy. Jesienią 1956 reprezentował Polski Związek Motorowodny na plenarnym posiedzeniu Międzynarodowej Unii Motorowodnej (UIM). Dzięki jego wsparciu reprezentacja NRD została uznana przez UIM jako samodzielne przedstawicielstwo narodowe. W 1960 otrzymał międzynarodowy medal honorowy UIM. Został też wiceprezesem UIM (jako jedyny przedstawiciel bloku wschodniego). W wyniku jego starań delegat Związku Sowieckiego wszedł do komisji technicznej UIM. W 1972 wysunięto jego kandydaturę na prezesa UIM, jednak odmówił z powodu braku funduszy osobistychM. J., Komandor, w: Żagle, nr 1/1974, s. 9.
Był mężem Anny ze Szczepańskich (ur.