Mikołaj Osiński herbu Radwan (ur. w Kijowie, zm. 18 września 1973 w Warszawie) – polski żeglarz, bojerowiec, nestor polskiego żeglarstwa, trener regatowy, działacz społeczny.

Życiorys Urodził się 10 grudnia 1885 w Kijowie, w rodzinie Józefa i Michaliny z Janiszewskich. Ukończył szkołę handlową w Kijowie i akademię wojskową w Czugujewie. Od 1909 był oficerem zawodowym wojska rosyjskiego. Uczestnik I wojny światowej, ranny. W latach 1919–1932 służył w Wojsku Polskim (major w stanie spoczynku).

Żeglowanie rozpoczął ok. 1900 na Dnieprze w okolicach Kijowa na własnoręcznie zbudowanym slupie gaflowym. W ciągu życia uprawiał zarówno żeglarstwo regatowe, turystyczne (śródlądowe i morskie) oraz bojerowe od 1903. Potem żeglował po Morzu Czarnym i Bałtyckim (także na bojerach). Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości przyjechał do kraju i zajął się pracą szkoleniową wśród młodzieży, zarówno na morzu, jak i wodach śródlądowych. Uprawiał też żeglarstwo lodowe. W 1919 był jednym z pierwszych sportowców sekcji żeglarskiej Wojskowego Klubu Wioślarskiego. Członek założyciel Polskiego Związku Żeglarskiego.

Opracował i wydał pierwszy polski podręcznik bojerowy pt. Krótki podręcznik jachtingu lodowego, wydany powtórnie po II wojnie światowej pt.