Jan Korpak (ur. 30 sierpnia 1888, zm. po 1935) – major piechoty Wojska Polskiego.
Życiorys W latach 1912–1913 wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych Monarchii Austro-Węgierskiej, wprowadzonej w związku z wojną na Bałkanach, a następnie walczył na frontach I wojny światowej. Jego oddziałem macierzystym był pułk piechoty nr 13. Awansował na kolejne stopnie w korpusie oficerów rezerwy piechoty: kadeta (starszeństwo z 1 stycznia 1912), podporucznika (starszeństwo z 1 listopada 1914) i porucznika (starszeństwo z 1 sierpnia 1916).
W maju 1921 został przeniesiony z 13 pp do 20 pułku piechoty w KrakowieRozkaz nr 73 Dowództwa Okręgu Generalnego Kraków z 28 maja 1921.. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 242. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 10 lipca tego roku został zatwierdzony na stanowisku pełniącego obowiązki dowódcy batalionu sztabowego. W 1924, po przeprowadzonej reorganizacji pułku, został przesunięty na stanowisko dowódcy III batalionu, a w następnym roku na stanowisko kwatermistrza. W styczniu 1926 został przeniesiony do 22 pułku piechoty w Siedlcach na stanowisko dowódcy I batalionu. Później został przeniesiony do 38 pułku piechoty w Przemyślu na stanowisko dowódcy III batalionu.