Alfreda Sarnawska (ur. 18 lipca 1922 w Tarnowie, zm. 29 marca 2002 w Warszawie) – polska aktorka teatralna.

Kariera sceniczna Zadebiutowała 10 czerwca 1949 na scenie łódzkiego Teatru Wojska Polskiego, w podwójnej roli jako Prudencia i Żebraczka, w dramacie Dom Bernarda Alby, którego autorem jest Federico García Lorca, w reżyserii Józefa Wyszomirskiego. Inne spektakle z udziałem Sarnawskiej, to m.in.: 21 I 1950: Młoda gwardia Aleksandr Fadiejew, reż. Ludwik René – jako Tonia Iwanichina (Teatr Polski, Warszawa) 2 XII 1950: Śnieżek Walentina Lubimowa, reż. Tadeusz Żuchniewski – jako Betty (Teatr Polski, Szczecin).

Całe 20-lecie swej kariery (od 1951 do 1970 r.) poświęciła występom na deskach warszawskiego Teatru Ateneum: 29 VII 1951: Interwencja Lew Sławin, reż. Ludwik René – jako Sanka 18 V 1953: Ostatni Maksim Gorki, reż. Janusz Warmiński – jako Wiera 13 I 1954: Spazmy modne Wojciech Bogusławski, reż. Maria Wiercińska – jako Lukrecyja 20 V 1954: Estrada poetycka. Wieczór inauguracyjny (program składany/kabaretowy/rewiowy) 9 XII 1954: Estrada poetycka Konstanty Ildefons Gałczyński, reż. Ludwik René 31 XII 1954: Pojedynek John Galsworthy, reż. Janusz Warmiński – jako Chloe 30 IV 1955: Maturzyści Zdzisław Skowroński, reż.