Penicillium italicum Wehmer – gatunek grzybów z klasy Eurotiomycetes. Wraz z Penicillium digitatum wywołuje niebieską zgniliznę owoców cytrusowych, która powszechnie występuje w przechowalniach tych owoców, również w Polsce.
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Penicillium, Aspergillaceae, Eurotiales, Eurotiomycetidae, Eurotiomycetes, Pezizomycotina, Ascomycota, Fungi.
Po raz pierwszy wyizolowany został w 1894 r. przez Carla Wehmera na Sycylii na pomarańczy gorzkiej (Citrus aurantium) w 1894 r. Synonimy: Penicillium italicum var. album C.T. Wei 1940 Penicillium italicum var. avellaneum Samson & Y. Gutter, in Samson, Stolk & Hadlock 1976.
Charakterystyka W 25 °C kolonie P. italicum na agarze Czapek rosną w ograniczonym stopniu, ale szybciej na podłożach MEA i PDA. Kolonie są płaskie, silnie zarodnikujące, o zabarwieniu niebieskim lub szaro-zielonym i często wydają się ziarniste z powodu obecności wiązek konidioforów i główek konidiów. Odwrotna strona jest bezbarwna lub szara do żółtobrązowej, ale na podłożach takich jak agar z ekstraktem drożdżowym Czapek Dox + (CYA) lub sacharoza z ekstraktem drożdżowym barwa może zmienić się w brązowawo-pomarańczową lub czerwonobrązową. Tekstura jest aksamitna do pofałdowanej, skorupiasta, z nieobecnymi lub bardzo ograniczonymi wydzielinami.