Józef Eugeniusz Libuschin-Geronis (ur. 6 stycznia 1894 w Kosowie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys Syn Józefa i Modesty z kniaziów Łabuńskich urodzony 6 stycznia 1894 w Kosowie, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii. Był młodszym bratem Kazimierza (ur. 1891), żołnierza Legionów Polskich, maszynisty kolejowego, odznaczonego Krzyżem Niepodległości. Ukończył seminarium nauczycielskie.

W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej. Jego oddziałem macierzystym był pułk strzelców nr 34. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 sierpnia 1916.

Z dniem 1 listopada 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznikaDz. Rozk. Wojsk. Nr 8 z 25 stycznia 1919 roku, poz. 303. i przydzielony do 1 baonu strzelcówDz. Rozk. Wojsk. Nr 9 z 28 stycznia 1919 roku, poz. 349.. W czasie wojny z bolszewikami walczył w szeregach 20 pułku piechoty. Był dowódcą kompanii i batalionu. Został ciężko ranny w bitwie pod Brodami.