Po zakończeniu okresu długiej suszy brakowało żywności i armia Abd al-Rahmana nie miała co jeść. Próbując zdemoralizować wojska Abd al-Rahmana, al-Fihri zadbał o to, aby jego żołnierze nie tylko byli dobrze odżywiani, ale także aby zjadali ogromne ilości pożywienia na oczach armii Umajjadów. Wkrótce wrogie strony rozpoczęły negocjacje i Yúsuf postanowił oddać Abd al-Rahmanowi I ziemie oraz rękę jednej ze swoich córek. 13 maja Abd al-Rahman, świadomy zmęczenia swoich żołnierzy i dobrej kondycji przeciwników, zaproponował swoim ludziom alternatywę: zaakceptować pokój albo walczyć dalej. Jego żołnierze zdecydowali się na tę drugą opcję. Widząc, że rzeka obniżyła swój bieg, Abd al-Rahman udał, że przyjmuje propozycję Yúsufa, który wysłał mu zwierzęta, aby książę mógł nakarmić swoich ludzi.  Jednakże o zmierzchu armia Umajjadów, licząca dwa tysiące jeźdźców i trzy tysiące piechotyVV.AA., 1984, p. 43.VV.AA., 1992, p. 290., niezauważenie przekroczyła rzekę. O świcie obie siły przygotowywały się do bitwy pod Al-Musara. Podczas decydującego starcia Abd al-Rahman rozkazał swoim oddziałom piechoty ustawić się w środku, mimo braku kawalerii na flankach. Uzbrojony tylko w łuk i otoczony przez swoich najbardziej lojalnych ludzi, przyszły emir był jednym z niewielu, którzy dosiadali dobrego konia bojowego.