Maciej z Krajny (Mathiae de Crayna/Busuny, Maciej z Nakła, Maciej z Buzun), zw. Lisem lub Doktorem (ur. na przełomie lat 70. i 80. XV w., prawd. w Nakle lub w okolicy, w Krajnie, zm. ok. 1546) – polski doktor nauk medycznych, filozof, bibliofil, nadworny lekarz króla Zygmunta I Starego.

Życiorys Urodził się na przełomie lat 70.i 80. XV wieku w Nakle lub okolicy (Krajna), w rodzinie mieszczańskiej, jako syn Stanisława. W księdze przyjęć na Uniwersytet Krakowski zachowane są dwa wpisy, które mogą go dotyczyć. W 1496 na Uniwersytet wpisał się Maciej z Nakła, a w 1500 Maciej, syn Stanisława z Nakła. Został bakałarzem w 1501 (błędnie wpisany do Liber Promotionum jako Mathias de Trayna), a magistrem w 1505. W 1506 nauczał na Wydziale Sztuk Wyzwolonych filozofię (na podstawie Piotra Hiszpana) i przedmioty astronomiczno-astrologiczne (Astrologia Alkabicjusza, Centiloquium pseudo-Ptolemeusza). Niektóre z tych wykładów zachowały się w rękopisie jego studentów. Ponadto wykładał, prawdopodobnie prywatnie, traktat astrologiczno-lekarski Ganiveta Amicu Medicorum.

W 1506 udał się na Uniwersytet Padewski studiować medycynę i prawdopodobnie tam uzyskał doktorat z medycyny (1508, jako Mathias de Polonia). W czasie studiów słuchał wykładów wybitnego filozofa renesansowego i anatoma, awerroisty Alessandra Achilliniego.