Lope zrywa z jednością czasu sugerowaną w klasycznej komedii („Nie trzeba zważać na to, by upływ czasu w jednym dniu się zamknął, chociaż Arystoteles to radzi”) Lope sugeruje, że akcja powinna odbywać się w jak najkrótszym czasie, a w przypadkach, gdy jest to niemożliwe (jak na przykład w dziełach historycznych) wprowadzenie intermedium (w teatrze hiszpańskim nazywany entremés) może spowodować, że widz będzie naturalnie zakładał, że między jednym a drugim aktem upłynęła duża ilość czasu. W części poświęconej elokucji zajmuje się językiem. Lope zwraca uwagę na problem decorum, dla którego wprowadza subtelne rozróżnienie między językiem dramatycznym a poetyckim i tym samym wyznacza różne poziomy językowe. Kwestie bohaterów są zapisane różnymi typami strof i sonetów, ponieważ użycie wersyfikacji zależy od sytuacji i rozmówców. Język postaci ma być dopasowany do jej roli i statusu społecznego. Co więcej, język nie ma zawierać dziwnych i wymyślnych wyrażeń, ma być „czysty” („Nie przytaczaj Pisma i niech język nie razi dziwnymi wyrażeniami”). W tej części Lope omawia również metrykę i figury retoryczne. W części związanej z inwencją rozważa, jaka powinna być tematyka sztuk dramatycznych. Za szczególnie istotny uważa temat honoru, czci i godności(„Sprawy honoru są lepsze, ponieważ silnie poruszają wszystkich ludzi”).