Zbigniew Ząbek (ur. 8 maja 1925 w Kielcach, zm. 22 lipca 2005 w Warszawie) – polski uczony, specjalista w dziedzinie geodezji wyższej i astronomii geodezyjnej, profesor doktor habilitowany inżynier Wydziału Geodezji i Kartografii Politechniki Warszawskiej.
Życiorys W 1938 rozpoczął naukę w gimnazjum ogólnokształcącym, po wybuchu II wojny światowej kontynuował ją na tajnych kompletach. W 1945 rozpoczął studia na Wydziale Elektro-Mechanicznym Politechniki Wrocławskiej, a następnie przeniósł się na Wydział Geodezyjny Politechniki Warszawskiej. W 1951 ukończył naukę uzyskując dyplom inżyniera geodety, pozostał wówczas na uczelni jako pracownik naukowy. W 1961 obronił doktorat, a w 1980 uzyskał tytuł profesora. Od 1969 do 1973 był prodziekanem Wydziału Geodezji i Kartografii, był również przedstawicielem Wydziału w Senacie Politechniki. W 1970 należał do grona twórców Instytutu Geodezji Wyższej i Astronomii Geodezyjnej na Wydziale Geodezji i Kartografii Politechniki, a następnie przez jedenaście lat pełnił funkcję jego dyrektora. W latach 50. XX wieku unowocześnił czterowahadłowy grawimetr Askania, w latach 70. XX wieku skonstruował aparat wahadłowy z elektronicznym systemem odczytowym i pozłacanymi wahadłami inwarowymi, który charakteryzował się wysoką precyzją (0,05 mGal).