W 1955 obroniła dyplom z wyróżnieniem. W tym czasie tworzyła ilustracje już z mężem Wiesławem Majchrzakiem. Bezpośrednio po studiach zajęli się odnawianiem fasad zabytkowych kamienic. Komponowali głównie sgraffito, na warszawskiej Starówce, jak i na Starym Mieście w Lublinie, w Domu Złotnika. Dzieło na wspomnianej kamienicy zostało nagrodzone, docenił je także konserwator starówki warszawskiej i lubelskiej, Mieczysław Kuzma, dzięki którego wstawiennictwu małżeństwo otrzymało w Warszawie lokal służący za pracownię. Po latach ilustratorka tak wspominała wspólną pracę z mężem:
W pracowni się zmienialiśmy miejscami, raz ja rysowałam na dole, a Wiesław na antresoli, potem odwrotnie. Wiesław długo pracował, spóźniał się z terminami, czasem kilka miesięcy, pół roku, ja byłam szybsza. (…) w istocie byliśmy domowymi wyrobnikami, którzy pod pachą przynosili swoje prace do wydawnictwa. (…) honoraria były dobre, biedy nie cierpieliśmy, a na dodatek czuliśmy się doceniani. Kochaliśmy to, co robiliśmy. Dawano nam do pracy bardzo dobrą literaturę, chociaż bez możliwości wyboru (…). A ja cieszyłam się, kiedy trafił mi się ciekawy, ładny tekst.