Setki ilustracji stanowią zapis życia w realiach PRL-u, pokazując zwykłych młodych ludzi ubranych w dżinsy czy swetry, wykonujących codzienne czynności na tle blokowisk, przystanków, ciasnych mieszkań.

W Opowieści o Ewie Zbigniewa Brzozowskiego, wydanej w 1983, artystka skupia się na codzienności szpitalnej. Główna bohaterka książki, unieruchomiona w gipsie, spędza większość czasu w szpitalu, pogrążając się w smutku, ale i zwracając uwagę na niedostrzegane wcześniej fragmenty codzienności. Truchanowska wplata owe detale, jak pluszowy miś czy mały ptak, w większe kompozycje przepełnione szpitalnymi realiami: tabletkami, metalowymi ramami łóżek, tworząc przez to kontrast i uczucie napięcia między unieruchomionym światem bohaterki a światem zewnętrznym, przepełnionym akcją. Utrzymane w monochromatycznej, czarno-biało-szaro-błękitnej kolorystyce, tak różnej od wcześniejszych baśniowych dzieł artystki, ilustracje Opowieści... pełne są abstrakcyjnych, czasem surrealistycznych metafor, które wizualnie dopełniają historię, stając się niemal równoważne z tekstem.