Po wybuchu II wojny światowej został zmobilizowany i ewakuowany wraz z innymi pracownikami ITL. Do 17 września zajmował się opracowywaniem polskojęzycznych instrukcji samolotów Hawker Hurricane i Fairey Battle, następnie został ewakuowany do Rumunii. Przez Jugosławię i Grecję dotarł do Paryża. Otrzymał przydział do Szkoły Obserwatorów i Strzelców Pokładowych w Bordeaux. Po upadku Francji przedostał się do Wielkiej Brytanii. Wstąpił do Polskich Sił Powietrznych, otrzymał numer służbowy Royal Air Force P-0378. Jesienią 1940 roku został przydzielony do Szkoły Pilotażu w Hucknall. W listopadzie 1940 roku wszedł w skład polskiej grupy ekspertów utworzonej przez Inspektorat Lotnictwa i Stowarzyszenie Techników Polskich.
W czerwcu 1941 roku powołano go do Działu Aerodynamiki Stosowanej w Royal Aircraft Establishment (RAE) w Farnborough, gdzie pracował nad poprawą własności lotnych Spitfire. Następnie w Dziale Osiągów Samolotów pracował nad zaleceniami dla pilotów do walki z niemieckimi samolotami na podstawie ich charakterystyk technicznych, jednocześnie latał w eskadrze doświadczalnej Instytutu. W marcu 1942 roku został skierowany kurs pilota myśliwskiego w 58. Operation Training Unit (OTU) Grangemouth. Po ukończeniu szkolenia od 30 maja latał w dywizjonie 302, w 65. dywizjonie myśliwskim RAF i ponownie w dywizjonie 302.