Dwór w Ulloa (hiszp. Los pazos de Ulloa) – hiszpańska powieść naturalistyczna autorstwa Emilii Pardo Bazán wydana w roku 1886.
Osoby występujące w powieści Julian Álvarez - ksiądz, który przyjeżdża do dworu w Ulloa. Don Pedro Moscoso - markiz na dworze w Ulloa, mimo że tak naprawdę nim nie jest, ponieważ jego tytuł został sprzedany, wciąż sprawia wrażenie ważnego pana. Don Pedro spędza większość czasu na polowaniu, nie interesując się sprawami dworu. Primitivo - przebiegły rządca dworu, kontroluje wszystkie interesy markiza, wielokrotnie wykorzystując go finansowo, ojciec Sabel. Sabel - pracuje jako służąca na dworze w Ulloa, kochanka markiza, z którym ma nieślubnego syna o imieniu Perucho. Marcelina (Nucha) - jedna z kuzynek markiza, później żona.
Czas i miejsce akcji Akcja powieści rozgrywa się w drugiej połowie XIX wieku na dworze w Ulloa, posiadłości znajdującej się na wiejskim obszarze Galicji, należącej do rodu Moscoso. Kolejnymi miejscowościami, w których dzieje się akcja utworu są: Santiago de Compostela, miasto, z którego pochodzi kapłan i kuzynki markiza oraz Cebre, mała wioska niedaleko dworuBeata Baczyńska, Historia Literatury Hiszpańskiej, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa, 2014, str. 338..