Podobnie, jak według włoskich zwyczajów, w Kadyksie przyjęło się noszenie masek, rzucanie konfetti czy serpentyn.
XVI wiek Pierwsze udokumentowanie wzmianki o świętowaniu karnawału sięgają XVI wieku i mają swoje źródło w pracach historyka Kadyksu, , gdzie wspomina się o kobietach, które rzucały w siebie kwiatami z doniczek w celach rozrywkowych. Innymi dowodami na istnienie obchodów karnawałowych w tym czasie są Konstytucje Synodu z 1591 i Statusy Seminarium Kadyksu z 1596 roku, które zgodnie ze sobą odradzały zakonnikom uczestnictwa w celebracji w taki sam sposób, jak robią to osoby świeckie.
XVII wiek W kolejnym stuleciu również odnotowano dowody na istnienie karnawału. Między innymi, była to wzmianka w liście generała Mencosa z 7 lutego 1652 roku, w której skarży się, że świętujący robotnicy z Kadyksu odmówili naprawy jego łodzi. Z kolei według innych źródeł, które stanowią swoiste potwierdzenie, że w XVII wieku celebrowano już to huczne wydarzenie, w 1678 r. miało miejsce oskarżenie duchownego Nicolasa Aznara o cudzołóstwo z niejaką Antonią Gil Morena, którą miał poznać właśnie podczas karnawału.