Ich praktyczne zastosowanie w odniesieniu do całego kraju przedstawił razem z Teofilem Lijewskim i Jerzym Wyrzykowskim w książce Geografia turystyki Polski, która miała pięć wydań. Otrzymał za nią nagrodę zespołową Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego za 1985.
Zdefiniował zespół cech obiektu architektury decydujących o jego atrakcyjności dla turystyki jako „walory architektoniczne i wiek, które można odnieść do oceny wartości artystycznej oraz związek z wydarzeniami historycznymi, instytucjami lub wybitnymi osobistościami, który z jednej strony wpływa na wartość historyczną obiektu, z drugiej powoduje powstanie więzi emocjonalnych turystów z zabytkiem (o ile odnoszą się one do historii kraju pochodzenia turysty), usytuowanie w krajobrazie, założenia przestrzenne i rozmiary obiektów, które można potraktować jako walory estetyczno-widokowe, stan zachowania zabudowań oraz stan zachowania i wyposażenia wnętrz”.
Razem ze Zbigniewem Wernerem opracował treść turystyczną w wydawnictwie PPWK: Polska – atlas krajoznawczy z przewodnikiem, w którym zastosowano system stopniowania atrakcyjności turystycznej miejscowości i obiektów krajoznawczych przez przypisaną im liczbę gwiazdek.