Jej drugim polskim filmem był melodramat Czaty – adaptacja ballady Adama Mickiewicza o podejrzliwym wobec swojej żony wojewodzie. Premiera odbyła się 20 listopada 1920 roku, sprzedano także prawa do wyświetlania filmu za zachodnią granicą. W tym samym okresie Niovilla występowała także jako aktorka w kabarecie Qui Pro Quo. W kolejnym obrazie, który wyreżyserowała – Idziem do ciebie, Polsko, matko nasza (1921) – powróciła do konwencji kina patriotycznego. W swoim ostatnim ukończonym filmie, melodramacie (1923), łączyła role reżyserki, scenarzystki i producentki. Żaden z jej filmów nie zachował się do współczesności. W 1926 roku prasa donosiła, że Niovilla miała objąć reżyserię obrazu W szponach szakali, na podstawie scenariusza Kazimierza Krzyżanowskiego.
W 1926 roku Niovilla została jednym z pierwszym międzynarodowych delegatów ZAIKS-u, gdy wraz z Kazimierzem Wroczyńskim, Janem Stanisławem Marem, Stanisławem Ossorya-Brochockim i Gustawem Beylinem reprezentowała organizację podczas XXXV Kongresu ALAI. mały|Reklama filmu Młodość zwycięża w magazynie „Film Polski” nr 4/5, 1923. Pod koniec lat dwudziestych wystąpiła w rolach teatralnych i filmowych u Danny’ego Kadena (Niebezpieczny pocałunek), Edwarda Puchalskiego (Ludzie dzisiejsi) oraz Adama Augustynowicza i Ryszarda Biske (9.25. Przygoda jednej nocy).