Mają szorstkie ściany ze ściśle upakowanymi gałęziami i metulami. Fialidy krótkie, kolbowate z wyraźnymi szyjkami.
P. verrucosum ma charakterystyczny zapach, który określa się jako ziemisty i ostry. Konidia mają zdolność kiełkowania w temperaturach od 0 do 31 °C, ale optymalne temperatury do kiełkowania mieszczą się między 21 °C a 23 °C. Produkty metaboliczne tego grzyba to: 2-okten-1-ol i 1-oktanol oraz ochratoksyna A, brewianamid A, cytrynina, kwas penicylowy, ergosterol, palmitynian ergosterylu, mezo-erytrytol, mannitol, kwas wiridikatowy, wiridikatol, wiridikatyna, ksantomegnina, wiomegnina, rubrosulfin, viopurpurine, 3-O-methylviridicatin, cyclopenin, cyclopenol.
Występowanie i znaczenie Penicillium verrucosum to gatunek psychrofilny, żyjący w niskich temperaturach. Występuje w klimacie umiarkowanym i chłodnym, głównie w Europie Północnej, w niektórych częściach Ameryki Północnej i Ameryki Południowej. Rozwija się na zbożach, nasionach i butwiejącej roślinności, oraz w paszach dla zwierząt, w których zboża (zwykle jęczmień, pszenica i żyto) są głównym składnikiem. Ale notowano go także na korzeniach i nasionach pomidora i na jabłkach, na których jest jednym z gatunków pędzlaków (Penicillium) wywołujących mokrą zgniliznę jabłek.