Cage doceniał u malarzy improwizację i całościowe, niehierarchiczne podejście do powierzchni obrazów, ale nie podzielał ich heroicznej postawy i autobiograficznych odniesień. W tym względzie bliższy był mu Marcel Duchamp i dadaizm, niż Jackson Pollock. Earle Brown przyznawał, że Pollock wywarł wpływ na jego muzykę, zwłaszcza improwizacja realizowana poprzez dripping była dla Browna inspiracją do stosowania otwartych form w takich utworach, jak Dwadzieścia pięć stron (1953), Available Forms I (1961) i Available Forms II (1962).

Najsilniejszy związek z artystami wizualnymi miał Morton Feldman, który pod wpływem twórczości Philipa Gustona i Marka Rothko zainteresował się abstrakcją i intuicyjnym automatyzmem. Skomponował ścieżki dźwiękowe do filmów dokumentalnych Hansa Namutha Jackson Pollock (1951) i De Kooning (1963) oraz zadedykował swoje kompozycje takim malarzom z nowojorskiej grupy, jak Franz Kline (For Franz Kline, 1962), Guston (Piano Piece, 1963) i Rothko (Rothko Chapel, 1971) oraz poecie Frankowi O’Harze (For Frank O’Hara, 1973).

Kompozytorzy ze szkoły nowojorskiej, mimo intensywnej współpracy, nie wypracowali wspólnego stylu, który by ich identyfikował jako grupę, wywarli jednak głęboki wpływ na muzykę współczesną, szczególnie w Europie i Japonii.

Zobacz też szkoła nowojorska (malarstwo) Szkoła nowojorska (poezja)

Przypisy

*