Mikołaj z Latowicza (ur. w Latowiczu, zm. 15 września 1499 w Rzymie) – polski duchowny katolicki i prawnik, dziekan penitencjarzy w bazylice św. Piotra, kanonik i prepozyt kapituły katedralnej w Płocku, prepozyt kapituły włocławskiej oraz kanonik kapituły gnieźnieńskiej.
Życiorys Był synem Piotra, mieszczanina z Latowicza koło Mińska Mazowieckiego. Latem 1462 roku rozpoczął studia na Wydziale Sztuk Uniwersytetu Krakowskiego, po dwóch latach uzyskał bakalaureat sztuk wyzwolonych, a zaraz po świętach Bożego Narodzenia w 1468 roku sięgnął po tytuł magistra. Studiował również filozofię (wraz z Janem z Głogowa).
Działalność uniwersytecka Niedługo po promocji magisterskiej rozpoczął wykładać na krakowskim Wydziale Sztuk, zaczął wtedy również studiować prawo kanoniczne. W 1470 roku został bakałarzem dekretów.
30 stycznia 1473 roku wszedł do grona kolegiatów Kolegium Większego, dwukrotnie pełnił funkcję prepozyta (przełożonego) Kolegium (1473 i 1474). W semestrze zimowym 1473/1474 roku pełnił funkcję praepositus cellarii (opiekuna piwnicy z trunkami dla mieszkańców Kolegium).