Bernarda z Clairvaux na temat biblijnej „Pieśni nad Pieśniami”. Obrazował on ideę wniebowzięcia Marii jako mistycznych zaślubin Marii Oblubienicy z Chrystusem Oblubieńcem. W dolnej scenie Matka Chrystusa po zmartwychwstaniu z grobu unosi się ku górze, natomiast zaskoczeni i jednocześnie uradowani apostołowie otaczają pusty sarkofag. Na obrazie z górnej kondygnacji osoby Trójcy Świętej oraz św. Józef z kwiatem lilii w dłoni oczekują na zdążającą ku nim Marię. Nad nimi widnieje gołębica Ducha Świętego, trzymająca przeznaczoną dla niej złotą koronę Niebiańskiej Królowej. Całości patronuje w górnej partii obrazu postać Boga Ojca z wieńcem z białych lilii w lewej dłoni.
Kompozycja lubiąskiego Wniebowzięcia powstała w oparciu o umiejętnie przekształcony miedzioryt Paulusa Pontiusa według Petera Paula Rubensa o tym samym temacie z 1624 r., który Willmann kilkakrotnie wykorzystywał również w innych swoich dziełach.
Inne wersje tematu W oparciu o lubiąski prototyp Willmann namalował jeszcze kilka wersji tematu: