Spuścizna Palma zmarł u progu okresu nazywanego złotym wiekiem filipińskiej literatury hiszpańskojęzycznej. Pośmiertnie, w wyniku starań braci twórcy, opublikowano zbiór jego wierszy Melancólicas (1912). Znalazł się dodatkowo wśród literatów uwzględnionych w z 1922, obszernym opracowaniu obejmującym tak prace hiszpańskojęzycznych poetów filipińskich, jak i poetów hiszpańskich związanych z Filipinami. Jego dorobek wykorzystywany był w krajowym szkolnictwie, szczególnie w kontekście utrwalania pamięci o tej części filipińskiego dziedzictwa, która zakorzeniona jest w kręgu kulturowym języka hiszpańskiego.
Ani uznanie, które zyskał już za życia, ani nawet stworzenie przez poetę pierwotnego tekstu hymnu narodowego nie uchroniły jego dorobku przez skutkami stopniowego wyparcia języka hiszpańskiego z filipińskiej przestrzeni publicznej. Jako przedstawiciel środowiska literackiego tworzącego w tym właśnie języku pozostaje on w zasadzie nieznany zdecydowanej większości Filipińczyków. Pamięta się o nim współcześnie tylko jako o wyrwanym ze swego kontekstu kulturowego symbolu walki o niepodległość. Ta paradoksalna sytuacja, bynajmniej nie będąca na Filipinach przypadkiem odosobnionym, bywa określana w literaturze mianem tragedii.