7 maja 1919, jako podoficer byłych Legionów Polskich został mianowany z dniem 1 maja 1919 podporucznikiem piechoty. Pełnił wówczas służbę w Szpitalu Koni Nr 1Dz. Rozk. Wojsk. Nr 56 z 22 maja 1919 roku, poz. 1759.. Następnie służył w 32 Pułku Piechoty. 31 marca 1924 został mianowany kapitanem ze starszeństwem z 1 lipca 1923 i 77. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1928 służył w Baonie Podchorążych Rezerwy Piechoty w Ostrowi Łomżyńskiej. 2 grudnia 1930 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1931 i 87. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Z dniem 1 stycznia 1931 został przeniesiony z Baonu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 7A w Jarocinie do Departamentu Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. W październiku tego roku został przeniesiony do 6 Pułku Piechoty Legionów w Wilnie na stanowisko kwatermistrza. W kwietniu 1934 został przeniesiony do 12 Pułku Piechoty w Wadowicach na stanowisko dowódcy batalionu. W grudniu 1934 ogłoszono jego przesunięcie na stanowisko dowódcy III batalionu, detaszowanego w Krakowie. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 55. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Na stanowisku dowódcy III baonu pozostawał do 1939 i walczył na jego czele w kampanii wrześniowej. Dostał się do niemieckiej niewoli.