thumb thumb|Adam Przybylski,Wojna Polska 1918–1921
Bitwa pod Barem – walki polskiego 52 pułku piechoty kpt. Piotra Kończyca z oddziałami sowieckiej 45 Dywizji Strzelców, toczone w okresie pierwszej fazy operacji kijowskiej w czasie wojny polsko-bolszewickiej.
Sytuacja ogólna 25 kwietnia rozpoczęła się polska ofensywa na Ukrainie. Zgrupowane na froncie od Starej Uszycy nad Dniestrem po Prypeć trzy polskie armie uderzyły na wschód. Po stronie sowieckiej broniły się sowieckie 12 Armia Siergieja Mieżeninowa i 14 Armia Ijeronima Uborewicza, posiadające w swoim składzie siedem dywizji strzelców i jedną dywizję kawalerii.
Główne uderzenie wykonywała 3 Armia marsz. Józefa Piłsudskiego. Wydzieliła ona ze swoich sił grupę operacyjną gen. Edwarda Rydza-Śmigłego, która atakując po obu stronach szosy Zwiahel - Żytomierz, na froncie szerokości 60 km parła na Kijów. Na południe od grupy operacyjnej gen. Śmigłego działała 2 Armia gen. Antoniego Listowskiego. Armia ta uderzała w ogólnym kierunku na Berdyczów i Samhorodek.
6 Armia gen. Wacława Iwaszkiewicza otrzymała zadanie rozbicia sił nieprzyjaciela zgrupowanych wzdłuż linii kolejowej Bar – Żmerynka. Na Bar maszerowała 12 Dywizja Piechoty płk. Mariana Żegoty-Januszajtisa, wzmocniona grupą płk.