Ewa Gorządek pisała o tej wrocławskiej inicjatywie artystycznej: Nazwa „Luxus” wskazywała na chęć odcięcia się twórców grupy od szarości i siermiężności stanu wojennego. Dla artystów inspirujący był kontrast szarej, komunistycznej rzeczywistości z importowaną kulturą amerykańską rodem ze świata Pewexów. Prawdziwy luksus był w tamtym czasie niedostępnym przedmiotem pożądania, przeradzającym się w zbiorową fantazję bez szans na realizację inną niż zdystansowanie się od ponurej codzienności, ideologii i historii. Artyści „luxusowcy” przerabiali tę nieatrakcyjną rzeczywistość, uciekali od „typowo polskich” problemów w ludyczną ekspresję, odrzucając przy tym rygor formy. Artystka zamieszczała również rysunki i grafiki w magazynie „Luxus” wydawanym przez grupęAdam Sobota, Luxus dla wszystkich, „Format”, 1991, nr 1-2, s. 28-33, zdigitalizowana wersja dostępna w Dolnośląskiej Bibliotece Cyfrowej.. Jak bowiem zauważała Anna Mituś: „Zafascynowana mechanizmami oddziaływania społecznego grupa nie tylko wydawała własne pismo i książki artystyczne, ale organizowała również wykłady i prelekcje, popularyzowała techniki graficzne (głównie szablon) [...]”.