miasto, rzeka, rok itd.; klasa 5 i 6 – rzeczy, które mogą być traktowane pojedynczo, ale też jako zbiorowość, lub występujące parami: zęby, liście, owoce, kamienie, płyny itd.; w klasie tej znajdują się również zgrubienia, nazwy pokrewieństwa i tytuły; klasa 7 i 8 – obejmują rzeczowniki nieożywione i zdrobnienia; klasa 9 i 10 – zawiera wiele nazw zwierząt, owoców, przedmiotów codziennego użytku i zapożyczeń; klasa 14 – rzeczowniki abstrakcyjne i nazwy krajów.
Składnia Charakterystyczną cechą składni języka suahili jest tzw. kongruencja, czyli związek zgody, polegający na dostosowaniu formy gramatycznej określeń rzeczownika oraz orzeczenia do prefiksu (przedrostka) danej klasy rzeczownikowej. Przykłady: mtoto mmoja mzuri „jedno ładne dziecko” (mtoto „dziecko” – klasa 1); watoto watatu wazuri „troje ładnych dzieci” (watoto „dzieci” – klasa 2); kitabu kimoja kizuri „jedna ładna książka” (kitabu „książka” – klasa 7); vitabu vitatu vizuri „trzy ładne książki” (vitabu „książki” – klasa 8).
Słownictwo Zasadniczy zasób leksykalny języka suahili opiera się na słownictwie bantu (72%), istnieje również spory procent naturalizowanych zapożyczeń z języka arabskiego (23%), a także w mniejszym stopniu z innych języków: angielskiego (2%), perskiego (1,6%), portugalskiego (1%) i hindustani (1%).