Araucaria montana – gatunek drzewa iglastego z rodziny araukariowatych. Endemit wyspy Nowa Kaledonia, gdzie rośnie w rozproszeniu na całym jej obszarze, a także na niewielkiej wysepce Art (Ile d'Art) na północ od głównej wyspy (Grande Terre). Rośnie na terenach górskich od 500 do 1400 m n.p.m. w gęstych i niskich lasach wilgotnych oraz w zbiorowiskach zaroślowych. Ma status gatunku narażonego (VU) na wymarcie w czerwonej liście IUCN. Niewielka część populacji rośnie na terenach chronionych. Zagrożeniem dla gatunku jest niszczenie siedlisk z powodu działalności górniczej oraz pożary.
Morfologia Pokrój Drzewo za młodu o pokroju kolumnowym, z wiekiem tworzące szeroką i luźną koronę z konarami ustawionymi kandelabrowo. Osiąga od 10 do 40 m wysokości i 1 m średnicy pnia. Kora na pniu gruba, jasnoszara, łuszcząca się cienkimi, poziomymi pasmami. Liście Młodociane igły niespłaszczone, jajowato lancetowate, o długości do 10 mm i szerokości ok. 5 mm, zagięte na szczycie. Dorosłe łuskowate, jajowatego kształtu z wyraźną żyłką centralną, osiągające długość 10–25 mm i szerokość 10–20 mm, na wierzchołku zaostrzone lub stępione, zagięte. Szyszki Z kwiatami męskimi walcowate, o długości 8–25 cm i średnicy do 2–2,8 cm. Wyrastają na końcach pędów.