Peryferia muszli wydłużone są w dziobiasty kil. Nachylone pod kątem 15° do osi muszli ujście ma kształt niemal prostokątne, mocno ściśnięty bocznie poniżej peryferiów. Wycofana daleko w głąb ujścia przegroda wrzecionowa ma postać niskiej, ostrej listewki. Występują trzy przegrody parietalne i cztery przegrody palatalne (górna leży powyżej peryferiów i jest bardzo niska), wszystkie z perełkowaniami w częściach tylnych.
Ekologia i zagrożenie Ślimak ten zamieszkiwał nizinne wilgotne lasy równikowe. Występował endemicznie na wyspie Anagur w archipelagu Karolinów, na obszarze nie większym niż 8 km². Ostatni raz obserwowany był w 1936 roku, kiedy to zebrano wszystkie znane nauce okazy. Od tego czasu środowisko wyspy uległo silnym zmianom, w tym wylesieniu. Misji z 2005 roku nie udało się potwierdzić występowania ślimaka, stąd prawdopodobnie jest to już gatunek wymarły. Czerwona księga gatunków zagrożonych IUCN umieściła go w 2012 roku w kategorii gatunków krytycznie zagrożonych.
Przypisy
Kategoria:Endodontidae Kategoria:Ślimaki Oceanii Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1976 roku