Kariera sceniczna lata 50. Oficjalnie zadebiutował 26 stycznia 1953 r. na scenie warszawskiego PWST, jako Ryjek, w dramacie Sen nocy letniej autorstwa Wiliama Szekspira, w reżyserii Jana Kreczmara. Inne spektakle z udziałem Bratkowskiego to m.in.: 14 IV 1953: Panna Maliczewska Gabriela Zapolska, reż. Janina Romanówna – w podwójnej roli: Edek, Kolega 2. W tym samym roku (1953) rozpoczął swoją, trwającą niemal pół wieku (do 2001 r.), współpracę z warszawskim Teatrem Polskim: 3 X 1953: Horsztyński Juliusz Słowacki, reż. Edmund Wierciński – jako Sługa Hetmana 29 I 1954: Lubow Jarowaja Konstanty Treniew, reż. Bronisław Dąbrowski – w podwójnej roli: Konwojent II, Obywatel II 9 V 1954: Juliusz i Ethel Leon Kruczkowski, reż. Aleksander Bardini – jako Monter 25 VI 1955: Lorenzaccio Alfred de Musset, reż. Edmund Wierciński – jako Leon Strozzi 6 IV 1956: Słowo o Jakubie Szeli Bruno Jasieński, reż. Wojciech Siemion (Teatr Młodej Warszawy) 10 VI 1956 Kłamstwo polityczne Vercors – w potrójnej roli: jako Rebello, reżyser i autor adaptacji (Klub Aktorski przy warszawskiej redakcji Po prostu) Wyjątek i reguła Bertolt Brecht, reż. Jan Kulczyński – jako Policjant I (Klub Aktorski przy warszawskiej redakcji Po prostu) 19 VI 1956: Eskapada Roger Mac Dougall, reż.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Jan Bratkowski · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.